KIRMIZI RUJ

Dudaklarim tenine degerse sarhos olacagim, hissedebiliyorum. Ben kimseyi boyle sevmeyi arzulamamistim. Simdi onceki paragraflara koydugum sonunu getiremedigim agir gelen cumlelerimi bu paragrafta biriktiriyorum. Cenin gibi kivrildim. O kadar icime dondum ki gozyaslarimi icime akitiyorum. Hungur hungur icime agliyorum. Hersey senin sucun ve hepsi senin icin. Lakin ben hep kaybediyorum. Sevmeyi arzularken sevdim ve sevenlerin gercekten kaybettigine bizzat sahit oluyorum. Biri digerinden daha az sevmis biri hic sevmemis biri sevmis sevilmemis falan falan diye gidiyor bu tamlama olmayi bile beceremeyen kelimeler. Yasayamadan kaybetmek buyuktur kaybetmek o zaman diyorum. Bilirsin her yenilgimde agzina kadar dolu bir kadeh sarapla kendimi kagida ve kaleme veriyorum. Bu sefer neye yenildigimi bile bilmiyorum oysa ki. Ama evet sen biliyorsun kadehe dokulen sarap agzina kadar doldurulmaz. Cunku herseyin en dogrusunu sen bilirsin. Butun bunlarla birlikte cok degerlisin. Hak etmeyen degerlimsin. Ve aslina bakarsan benimde bildigim birseyler var mesela sevmeden sevisilmeyecegini, baska tene dokunmak istemeyen parmaklarimin illede sen diye can cekisecegini , dudaklarimin zora gelmeyecegini biliyorum. Bu yuzden yapmiyorum. Geri dondugun zaman sen, “ne mutlu sana senden baska her bedenle sevistim” demekten urkuyorum. Ve bekliyorum, beni yeniden diriltecegin o donusunu bekliyorum.